Günlük

İnsanın hayatında, yeri çok özel biri olmalı bence -tabi bu kişiyi bulabilecek şansı varsa-... Bu konuda gereğinden fazla şanslı olduğumu düşünmüşümdür ben hep. Kendisinden önce beni düşünen, benim için bir şeyler yapmaktan zevk duyan ya da çalışmadığım bir final öncesi  ''dostum ben bu sınava çalıştım,  o yüzden sınav kağıdına birbirimizin isimlerini yazalım, ben nasıl olsa bütünleme de  geçerim' diyen insanlarla karşılaştırdı bu hayat beni... Gerçekten hepsinin hayatımda çok özel yerleri var, ama bir tanesinin tahtı farklıdır kalbimde, çocukluğum boyunca, benimle oyunlar oynayan, ilkokuldaki en iyi sınıf arkadaşım olan, ortaokulda 'kız arkadaşın olsun, bunlar normal şeyler çekinme' derken, lisede üstüne üstlük elime zorla arabanın anahtarını verip 'bu kadar çok ders çalışma, hayat sadece dersten ibaret değil, gez, eğlen' diyebilen, üniversite hayatım boyunca 'gerçekten param var, verme artık'  cümlelerimi pekte aldırmadan, kendi bildiğini yine de yapan, bana kitap okuma alışkanlığını kazandıran, insanları olduğu gibi kabul etmem gerektiğini öğreten, kendi haklarıma sahip çıkmam gerektiğini söylerken, aynı şekilde diğer insanların haklarını da savunmam gerektiğini öğreten, kadından bahsediyorum. Kimse farkında olmasa da, o gerçekten dünyanın en güzel kadını, bakmayın onun 1.50 boyunda olduğunu söylediğine, o kocaman yüreği o kadarcık boya nasıl sığsın? Anahtarla kapıyı açmayı sevmeyen biri olarak, o kapının her açılışında, o güzel gözlerini gördüğüm kadından bahsediyorum. Tek, yalnız, çaresiz kaldığımda 'Sakın üzülme, arkanda dağ(!) gibi (boyundan bahsetmiştim) ben varım' diyen, ama ayaklarımın üstümde durmam gerektiği zaman da, artık büyüdüğümü bilen ve bana karışmayan insan....
ANNE AÇ KAPIYI, BEN GELDİİİMMMMM!!!